برای ما که عمرمان در دوره انقلاب صرف شده، شنیدن نام بهمن، احساس دیگری برایمان دارد؛ انگار دنیا دوباره نو شده است، یا بهتر بگوییم می خواهد نو شود، در آستانه تغییراتی بزرگ است. سوز سرما هنوز بر صورت آدم شلاق می کشد ولی می دانی که بهار همین نزدیکی هاست. بهمن ماه در نجف […]

برای ما که عمرمان در دوره انقلاب صرف شده، شنیدن نام بهمن، احساس دیگری برایمان دارد؛ انگار دنیا دوباره نو شده است، یا بهتر بگوییم می خواهد نو شود، در آستانه تغییراتی بزرگ است. سوز سرما هنوز بر صورت آدم شلاق می کشد ولی می دانی که بهار همین نزدیکی هاست.

بهمن ماه در نجف آباد، بهترین جایی که می شود رفت تا نشانه های آشکار این نو شدن را دید، بهشت زهراست. جایی که آرامگاه تعداد زیادی از فرزندان این مردم است، جوانان رشید و برومندی که در رویدادهای منتهی به بهمن ۵۷ و مدتها پس از آن، برای حراست از دستاوردهای بهمن، جان خود را فدا کردند.

بهشت زهرای نجف آباد، جایی که هزاران نفر از برادران و خواهران ما را به خاطر رسیدن به آزادی، معنا کردن آزادگی و رهاشدن از ظلم و ستم شاهنشاهان و طاغوتیان در خود پذیرفته است، در بهمن ماه همیشه خونین، گویی قطعه ای از بهشت است.

فقط کافی است در میان مزار پاک این شهیدان گام بردارید، به چهره شان بنگرید، در تصاویری که بالای مزارشان به همت بنیاد شهید نصب شده، به صفایی که در چشمها و رخ‌شان می شود دید. آنها عاشق زندگی بودند و این عشق با آنها این چنین کرد. چون زندگی بدون آزادی، تنها سایه ای از زنده بودن است. بهشت زهرای نجف آباد هر بهمن به یادمان می آورد شهیدان این خاک عاشق ترین زندگان بودند. برای همین است هوای نجف آباد در ماه بهمن، بوی گل و سوسن و یاسمن می دهد، بسیاری از نجف آبادی ها به خاطر می آورند روزهایی که باغ ملی در التهاب رویدادهای سال ۵۷ می سوخت. جنگ و گریزهای شهری، صدای تیرهایی که دل شب را می شکافت و پس از آن که ستون فرزندان این شهر، برای پاسداری از دستاوردهای بهمن ۵۷ عزم جبهه ها کردند. تصاویر بسیاری از آن روزها موجود است و نشان می دهد زندگی در رگهای نجف آباد با چه شور و اشتیاقی می دوید.

این چنین است که می توان به عینه دید بهمن ماه همیشه برای نجف آبادیها که برادران، پدران، فرزندان و عزیزان بسیاری را ازدست دادند، ماه پیروزی است. ماه پیروزی خون بر شمشیر، چرا که این سنت خداوند است، هیچ بنیادی بر ظلم جاودانه نخواهد ماند، خانه ستم با دستهای مردمی که از ظلم به تنگ آمده بودند، خراب شد و این سنت تا دنیا دنیاست، جاری است.

  • نویسنده : امید سلیمی بنی
  • منبع خبر : تیتر یک